Huttentocht met het gezin in Vallée de la Clarée

Ik, Simone de Bruijn, ben op huttentocht met mijn man Luud en onze kinderen Thijmen (8) en Boris (6). De huttentocht begint in het dorp Névache. We dachten daar zo naartoe te rijden, maar bij Roubion worden we tegengehouden door een medewerker van het toerismebureau. We moeten de auto parkeren op een gigantisch parkeerterrein, waar je vervolgens per pendelbus richting Névache kan.

Er zijn verschillende parkeerterreinen: voor één dag en voor meerdere dagen. Deze hele logistiek doet ons denken aan de organisatie van een groot festival. Nadat we onze rugzakken uit de auto hebben gepakt en alles goed hebben afgesloten, danken we voor de pendelbus en wandelen we naar Névache. Een korte wandeling van zo’n 2,5 kilometer langs de rivier la Clarée.

Bosbessentaart of quiche lorraine?

Névache is het laatste dorp in de vallei. We besluiten nog langs de bakker te gaan. In de vitrines staren prachtige bosbessentaartjes ons aan, maar we hebben zin in hartig dus we gaan voor quiche lorraine. Na deze energieboost gaan we dan eindelijk echt op pad. Met de route op onze telefoon volgen we verder de rivier dieper de vallei in.

We komen regelmatig bordjes tegen die de richting aangeven naar de verschillende berghutten, inclusief tijdsindicaties. Handig als aanvulling op de route.

Speelparadijs en steenmannetjes

Bij Cascade de Débaret steken we de rivier over via een houten brug. De grote stenen bij de waterval nodigen de kinderen uit tot klauteren. We moeten onze kinderen er na een pauze uiteindelijk wegtrekken; voor hen is het één groot speelparadijs. We wandelen verder waarbij we de rivier een paar keer oversteken met nu en dan een wijds uitzicht over de vallei.

"Bij de eerste berghut worden we hartelijk ontvangen door de eigenaren."

Het laatste deel van de wandeling is een steile klim. In minder dan twee kilometer stijgen we zo’n 300 meter. Boris gaat er af en toe bij zitten. De steenmannetjes bieden welkome afleiding. Lukt het om er nóg een steen op te leggen? Uiteindelijk zien we de huisjes bij Refuge Buffère (2.074 meter) opdoemen, de eerste berghut waar we slapen.

Toch bosbessentaart!

Bij de berghut worden we hartelijk ontvangen door de eigenaren Guillaume en Aude. We zijn vroeg, dus voordat we in onze kamer kunnen, nemen we eerst plaats op het terras. Waar we in Névache nog zin hadden in hartig, kunnen we nu de bosbessentaartjes (tarte aux myrtilles) niet meer weerstaan.

We trakteren onszelf erop samen met deux cafés au lait en sirop de l’eau menthe, die de jongens zelf mogen maken. Terwijl de kinderen de weide rondom de berghut verkennen, spelen wij een potje yahtzee. Het duurt niet lang voordat de jongens vriendjes hebben gemaakt met andere kinderen.

Familiekamer

Om vier uur kunnen we naar onze kamer. We krijgen een eigen familiekamer toebedeeld die bestaat uit een soort hoogslaper van drie hoog, met bovenin een tweepersoonsbed. De luxe van een eigen kamer hadden we niet van tevoren verwacht. Het begint wat af te koelen, dus de buitenactiviteiten verplaatsen zich naar binnen waar potjes Uno worden gespeeld.

Vier gangendiner

Om zeven uur schuift iedereen aan voor het avondeten. Bordjes op de tafels met namen erop geven aan waar we plaats mogen nemen. Toeval of niet, maar we zitten met Nederlanders aan tafel met wie de kinderen al bevriend waren geworden. We krijgen vier gangen. We beginnen met pompoensoep waarna we een hoofdgerecht krijgen van rijst met kruidige kip met gember en groenten.

"Het duurt niet lang voordat de jongens vriendjes hebben gemaakt."

Tot grote verrassing van Boris krijgen we als tussengerecht een heel stuk camembert om te delen. Hij prijst zich gelukkig met een vader en broer die niet van kaas houden; des te meer blijft er voor hem over. Als toetje krijgen we een stukje cake met chocola. Na het uitgebreide diner zoekt iedereen snel de kamer op voor de nachtrust.

Lunch met chocola en appelmoes

Op dag twee vertrekken we op tijd na een ontbijt met yoghurt, muesli, boterhammen met jam en de nodige koffie. We krijgen picknickzakjes mee voor onderweg. Het is een festijn voor de kinderen om de zakjes uit te pakken, ze krijgen immers niet elke dag een chocoladereep en bakje appelmoes bij de lunch. Op onze planning staat een afdaling door een lariksbos terug richting rivier la Clarée.

Onderweg komen we een jonge marmot tegen die zich makkelijk laat bewonderen. Bij het gehucht Fontcouverte, waar een camping en een restaurant (La Fruitière, een voormalige kaasboerderij) te vinden zijn, picknicken we in de schaduw van een boom. Hier steken we de rivier over om aan de andere kant de berg op te gaan, richting Refuge Ricou, waar we twee nachten slapen.

Voeten verfrissen in kristalblauw water

De felgekleurde parasols van Refuge Ricou (2.115 meter) verwelkomen ons van een afstand. Hier leggen we onze rugzakken neer. We zijn dan wel op onze slaapplek aangekomen, maar de wandeling zit er nog niet op. We vervolgen onze weg richting twee bergmeren. Na een eerste stevige klim komen we aan bij Lac Laramon op 2.359 meter hoogte.

We trekken onze schoenen uit en verfrissen onze voeten in het kristalblauwe water. Hierna wandelen we in zo’n twintig minuten richting het op 2.448 meter hoogte gelegen Lac Serpent. Een kleiner en iets rustiger meer. Voor wie wil zijn er drie nóg hoger gelegen meren, maar die zitten er voor ons niet meer in.

Avondeten in stilte

Eenmaal terug bij Refuge Ricou begint weer het vaste avondritueel. De jongens rennen zoekend naar krekels rond met andere kinderen en wij drinken wat op het terras in de laatste zonnestralen. Bij het avondeten delen we de tafel met dezelfde mensen van de dag ervoor, tot vreugde van de kinderen.

"We wandelen over uitgestrekte bergweiden en zigzaggen tussen koeienvlaaien."

Sommige mensen kunnen het gekakel van de kinderen iets minder waarderen en manen hen tot stilte. De kinderen doen daarop hun best en dit keer eten we wortelsoep, (ietwat aangebrande) lasagne, blauwe schimmelkaas en chocoladepudding. Na het eten spelen de kinderen nog even met de hangmat in de kamer waar ook de wandelschoenen en -stokken aan de muur hangen.

Koeienvlaaien en houten bruggetjes

Omdat we twee nachten in Refuge Ricou slapen, geeft dat ons de tijd om op dag drie rustig op te staan. Nadat alle wandelaars na het ontbijt zijn vertrokken, pakken wij ook onze dagrugzak voor een wandeling naar Lac de la Cula (2.489 meter). De lucht is in tegenstelling tot de vorige dagen iets bewolkter, wat het prettiger maakt om te wandelen.

We wandelen over uitgestrekte bergweiden en zigzaggen tussen koeienvlaaien. We kruisen watertjes over houten bruggetjes en zien naarmate we stijgen meer besneeuwde bergtoppen in de verte. Bij een verlaten ruïne - wat vroeger wellicht een herdershut was - kijken we naar binnen.

Kunnen we ons voorstellen dat hier iemand ooit woonde? Aangekomen bij het meer nestelen we ons op de oever en nuttigen we de picknick, waar wederom een chocoladereep in zit, maar ook een rijstsalade met groenten, olijven en noten.

Terugtocht, mét pendelbus

Op zonovergoten dag vier is het tijd voor de terugtocht. We beginnen met een pittige klim, in de schaduw, want de zon zit nog achter de berg. Daarna maken we een balkonwandeling richting Névache. Het pad leidt ons af en toe langs steile afgronden waar je geen misstap moet zetten.

De kinderen weten inmiddels de bosbessen (myrtilles) goed te vinden en snoepen er regelmatig van. Een goede motivator. Onderweg komen we twee kadavers tegen van berggeiten. Waaraan zijn deze beesten overleden? De laatste afdaling in de volle zon is heet, maar we houden het tempo er goed in.

"We trekken onze schoenen uit en verfrissen onze voeten in het kristalblauwe water."

Uiteindelijk komen we steeds regelmatiger een huis tegen, totdat we in het dorp Névache komen en de kerktoren zien. We sluiten de tocht af bij de bakker, mét bosbessentaartjes. Dit keer nemen we wél de pendelbus terug.

Met Trail Markers naar de Vallée de la Clarée?

Denk je erover om zelf met de kinderen naar de Vallée de la Clarée te gaan, maar kun je wel wat hulp gebruiken bij de organisatie van je trip? Bekijk dan onderstaande reis van Trail Markers Families. Alle overnachtingen, ontbijt, diners, een uitgebreid lunchpakket en wandelroutes zijn inbegrepen.