Kungsleden: wat je op foto's niet ziet

Larissa liep een week over de Kungsleden tijdens een groepsreis van Trail Markers. Wat haar het meest bijbleef, was niet één uitzicht of één wandelmoment. Het was het gevoel steeds verder los te raken van alles wat thuis zo vanzelfsprekend aanwezig is en helemaal op te gaan in de ruige natuur.

Laplandse oase

Een van Larissa's favoriete dagen is een kortere wandeldag met relatief vroege finish. Het is zonnig die dag, de groep bereikt in de middag al de volgende hut en voor hen ligt een bergmeer. Er is een steiger, een sauna en bovendien tijd om van beide te genieten.

Na dagen wandelen voelt de plek bijna als een oase. De zon schijnt over de bergen op het water en tussen haar wimpers door heeft het landschap iets weg van een Italiaans bergmeer. Dat is natuurlijk tot je het water instapt en het ijskoude, allesbehalve Italiaanse, bergwater voelt. Met een paar vrouwen uit de groep gaat ze eerst de sauna in en daarna zwemmen. Niet iedereen voelt zich even comfortabel bij bloot een sauna delen, maar zij wel. De gêne verdwijnt ongeveer even snel als de warmte zodra ze het koude water in stappen.

Skinny dipping met tot voor kort vreemde meiden. Even wennen, maar echt heerlijk.

Het is een klein moment, maar juist daarin komt veel van de reis samen. Buiten zijn. Niet te veel nadenken. Samen iets puurs beleven en tegelijkertijd alle ruimte hebben om je eigen ding te doen.

Ruimte die niet op de foto past

Dat gevoel begint eigenlijk al vóór de eerste wandeldag. Onderweg met de bus raakt de bewoonde wereld steeds verder uit beeld en verschijnen de eerste rendieren langs en op de weg. Dat gaat urenlang zo door waardoor het afgelegen gevoel steeds groter wordt, nog voor ze een stap op de trail gezet hebben.

Op veel wandelreizen kom je onderweg nog een dorp, weg, supermarkt of koffietentje tegen. Eenmaal op de Kungsleden ervaart Larissa dat anders. Dagenlang is er nauwelijks iets wat aan het dagelijks leven thuis doet denken. Geen auto's die je in de verte hoort. Geen vliegtuig dat ergens in de verte overvliegt. En gelukkig al helemaal geen constante stroom meldingen, of bereik, op je telefoon. Zelfs onderweg naar het toilet gaan betekent simpelweg een plek zoeken in de natuur.

Je beseft echt: wow, het is zo dichtbij, maar eigenlijk zó ver weg.

De afstand verrast Larissa. Niet eens het feit dat ze duizenden kilometers van huis is, maar vooral dat het dagelijks leven ineens heel ver weg voelt. Een week lang ben je met je aandacht alleen maar bij lopen, kijken, eten, slapen, de mensen om je heen en wat het landschap die dag met je doet. 

En dat landschap blijft veranderen. Halverwege de reis is er een moment dat ze steeds meer de hoogte in gaan. Na ieder bergmeer of rots volgt wel weer een nieuw uitzicht. "Telkens wanneer je denkt dat je het mooiste hebt gezien, ontdek je verderop een nog mooier landschap". Ze blijft telkens, misschien wel logisch, naar haar camera grijpen. En het zijn telkens prachtige beelden, van omliggende bergen en open vlaktes, maar de enorme schaal ervan is met geen foto echt goed vast te leggen.

Die weidsheid van het landschap kun je slecht fotograferen. Hoe groots het is voel je pas als je er echt bent.

Alleen met de wind

Dat de Kungsleden niet alleen bestaat uit zonnige middagen wandelen en relaxen aan een bergmeer, ontdekt Larissa tijdens haar reis ook. Op een bergflank krijgt de groep te maken met harde tegenwind. Praten wordt lastig. Iedereen zoekt zijn eigen tempo en de kleine groep raakt steeds verder uit elkaar. Ze spreken af elkaar verderop te treffen bij een schuilhut.

Voor Larissa volgen ongeveer twee uur waarin ze vrijwel alleen loopt. Geen gesprekken, geen afleiding. Alleen haar eigen tempo, het pad en het geluid van de wind die voortdurend door de bergen en haar haren jaagt.

Juist daar voelt ze het sterkst hoe ver ze van het gewone dagelijks leven verwijderd is. Niet omdat de tocht technisch extreem zwaar wordt (fysiek vindt ze de reis over het algemeen goed te doen), maar omdat het op die momenten echt puur Larissa en de omgeving is.

Bij de schuilhut boven voelt ze meteen het contrast. Uit de wind, relatieve warmte en bovendien de anderen weer zien. Na lange tijd waarin iedereen zijn eigen strijd met de elementen voert, zit de groep ineens weer samengepakt met de Trail Guide boven een kaart van de omgeving. Het voelt meteen weer gezellig en juist door de inspanning van eerder voelt iedereen zich beter. De een omdat het lekker alleen wandelen was. De ander omdat ze iets harder hebben moeten knokken en nu trots terugkijken op die strijd.

Zonder dalen geen pieken.

Berghut als huiskamer

Ook het leven in de berghutten laat zich volgens Larissa moeilijk op een foto vangen. Je kunt laten zien hoe een hut eruitziet, maar daarmee zie je nog niet hoe het voelt om er na een lange wandeldag binnen te stappen. In de hutten is het ritme eenvoudig. Water halen, eten maken en natuurlijk zelf je afval weer meenemen. In de avond samen een spelletje spelen of juist een moment voor jezelf, met een boek een rustig hoekje zoeken.

In het begin deel je dat met vreemden, maar naarmate de reis vordert deel je de hutten steeds meer met bekende gezichten. Allemaal mensen die net als jij dezelfde route lopen. Op die manier ontstaat de verbinding vanzelf, niet alleen binnen de eigen groep, maar ook met andere wandelaars en de mensen die tijdelijk in de hutten leven en werken.

Bij de hut met sauna aan het meer worden Larissa en haar reisgenoten ontvangen door een lokale moeder en dochter. Ze praten over hun leven daar, hoe ze de hut bereiken en hoe ze voor langere tijd hun voorraden meenemen. Even geeft zo'n ontmoeting een inkijkje in een wereld die totaal anders georganiseerd is dan thuis.

Binnen de eigen groep werkt het eigenlijk net zo vanzelfsprekend. Larissa klikt met sommige mensen sneller dan met anderen. Dat hoeft ook niet anders te zijn. Tijdens het wandelen ontstaan gesprekken één-op-één. In de hut zoek je soms degenen op met wie het direct goed voelt. En op die lange middag bij het meer is er ineens tijd om ook mensen beter te leren kennen met wie je de eerste dagen minder contact had.

Wat iedereen vanaf het begin deelt, is de reden om daar überhaupt te zijn: samen de Kungsleden lopen. Het avontuur en het gezamenlijke doel vormen al een verbinding voordat je elkaar echt goed kent.

De Trail Guide voegt onderweg nog een andere laag toe. Hij wijst op planten, dieren en verschillen in het landschap waar Larissa zelf waarschijnlijk voorbij zou lopen. Welke bloemen juist op dat moment bloeien bijvoorbeeld, of wat er verandert wanneer je boven de boomgrens komt.

Veel details is ze inmiddels alweer vergeten. Maar op het moment zelf maken ze het landschap rijker.

“Een soort offline entertainment”, noemt ze het. Niet op een scherm, maar simpelweg door beter te kijken naar de plek waar je toch al middenin loopt.

Plots weer bereik

Misschien verklaart dat uiteindelijk waarom juist die zonnige middag met de sauna zo sterk blijft hangen. Op zichzelf zijn de ingrediënten eenvoudig: een hut, wat tijd, een steiger en heel koud water.

Maar na dagen wandelen in die enorme ruimte voelt eenvoud anders. Je hoeft nergens anders heen. Er is niets dat tussendoor aandacht vraagt. Dus ga je de sauna in, spring je het bergmeer in, praat je met de mensen om je heen en kijk je hoe de zon achter de bergen zakt.

Een week lang wordt die kleine wereld normaal.

Tot het einde van de Kungsleden dichterbij komt en ook de andere wereld zich weer begint te melden.

Na dagen zonder bereik gaat Larissa's telefoon weer aan. De meldingen stromen binnen. Mensen kunnen haar weer bereiken, berichten vragen om aandacht en het gewone leven staat in één klap weer aan.

Haar eerste gedachte?

Of ze daar eigenlijk alweer klaar voor is.